додому Entertainment Hoe Carol Reed de Britse filmregisseur werd die tot ridder werd geslagen

Hoe Carol Reed de Britse filmregisseur werd die tot ridder werd geslagen

Carol Reed is meer dan alleen een regisseur. Hij was een spanningstechnicus. Hij werd geboren in Londen op 30 december 1906 en groeide op in de schaduw van zijn stiefvader, Sir Herbert Beerbohm Tree, een van de meest succesvolle acteurs van Groot-Brittannië. Reeds academische prestaties op King’s School in Canterbury waren onopvallend. Hij trad in de voetsporen van zijn vader in de showbusiness en kreeg op 18-jarige leeftijd kleine rollen. Maar de camera riep hem in plaats van het podium. In 1932 werkte hij als dialoogcoach voor Associated Talking Pictures. Hij regisseerde verschillende films voordat hij in 1934 zijn solocarrière begon met “Midshipman Easy”.

De vroege sleur en overheidsmandaten

Vertel me de waarheid. Veel van Reeds vroege werk is vergeten. Klein budget. Onopvallend. De industrie veranderde in 1938 toen de Britse regering van studio’s eiste dat ze de binnenlandse productie volledig zouden financieren, in plaats van alleen buitenlandse import te distribueren. Deze regel veranderde alles voor Reed. Hij kon eindelijk films maken die er toe deden.

Hij leverde The Stars Look Down (1939), een realistische weergave van het leven in een Brits mijnstadje, dat internationale bekendheid kreeg. Vervolgens “Nachttrein naar München” (1940). Een Hitchcockiaanse thriller met Rex Harrison als Britse dubbelagent. Het bewees dat Reed tegen spanning kon.

Toen brak de Tweede Wereldoorlog uit. Reed sloot zich aan bij de British Army Film Unit. Hij heeft de oorlog niet uitgezeten. Hij maakte documentaires voor het leger. True Glory (1945), geregisseerd door generaal Dwight D. Eisenhower en Garson Kanin, veranderde de loop van zijn leven. Reed won de eerste Academy Award voor beste documentaire.

Naoorlogse perfectionist

Die oorlogservaring heeft zijn sporen nagelaten. Dit zie je terug in zijn naoorlogse stijl. Documentaire emotionele afstandelijkheid. Een perfectionist die bijzondere aandacht heeft voor details. Hij regisseert niet alleen scènes. Hij bouwde ze met klinische precisie.

Drie films die in opeenvolgende jaren werden gemaakt, bepaalden dit tijdperk. Het begon met “Odd Man Out” (1947). James Mason schittert als een IRA-agent op de vlucht in deze fatale tragedie. Cameraman Robert Krasker gaf de foto lange schaduwen en indringende duisternis. Deze visuele stijl werd de handtekening van Reed.

Hij begon ook samen te werken met twee belangrijke bondgenoten. Schrijver Graham Greene. Producent Alexander Korda. Hun eerste samenwerking was “The Fallen Idol” (1948). Maar hun volgende project bevestigde de erfenis van Reed. De derde man (1949).

Een koude-oorlogthriller. Met Joseph Cotten en Orson Welles in de hoofdrollen. De film won de hoofdprijs op het filmfestival van Cannes. Reed werd genomineerd voor de Academy Award voor Beste Regisseur. De reputatie van deze films uit eind jaren veertig valt niet te ontkennen. Hij werd in 1952 tot ridder geslagen. De eerste Britse filmregisseur die een dergelijke eer ontving.

De neergang en de uiteindelijke triomf

De jaren vijftig en zestig waren een allegaartje. Trapeze (1956) was een circusdrama. Our Man in Havana (1960) is een spionageparodie gebaseerd op de roman van Graham Greene. *Pain and Ecstasy (1965) vertelt het verhaal van Michelangelo’s leven. Critici geloven dat Reed over zijn beste jaren heen is. Ze dachten dat zijn beste werk achter hem lag.

Ze hadden het mis.

In 1968 creëerde Reed een musical. Geregisseerd door Lionel Bart, “Oliver!” -aanpassing. ” (Oliver!*) was zijn enige uitstapje naar het genre. Het was een opwindende verfilming. Critici twijfelden aan hem. Het prijzencircuit stelde hem in het gelijk. De film won vijf Oscars, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur.

Dit is zijn laatste grote film.

Reed stierf op 25 april 1976 in Londen. Hij liet een oeuvre na dat technisch meesterschap combineert met atmosferische angst. The Third Man blijft een belangrijk onderdeel van de filmgeschiedenis. Maar de basis die in de jaren veertig werd gelegd, maakte dit mogelijk. Oorlogsdocumentaires leerden hem kijken zonder te aarzelen. De samenwerkingen met Greene en Korda gaven hem een ​​stem.

Hij liet zien dat de Britse cinema van wereldklasse kon zijn. Niet alleen in naam. Maar dan in ambacht. Het ridderschap was slechts een formaliteit. De echte beloning waren de schaduwen die hij op het scherm wierp.

Exit mobile version