Je valt. Niet gracieus. De zwaartekracht rekt je moleculen uit tot letterlijke spaghetti voordat je volledig wordt versnipperd. Gelukkig jij. Je hightech compressiepak houdt je lichaam bij elkaar terwijl je naar de kosmische leegte stort. Je passeert de gebeurtenishorizon. Het punt waarop geen terugkeer meer mogelijk is. Alles wordt zwart. Behalve het licht. Stralingsstralen vliegen langs je heen. Bewegend met de snelheid van het licht. Ze zouden je verdampen. Maar het pak blokkeert ze. Goed gedaan.
Dan wordt het nog vreemder.
De Cauchy-horizon
Je hebt een tweede grens bereikt. De Cauchy-horizon. Niemand praat er veel over. Het is niet de rand van de afgrond. Het is dieper. Hier wisselen ruimte en tijd van rol. Tijd wordt ruimtelijk. De ruimte wordt tijdelijk. Het heelal staat op zijn kop.
Klassieke natuurkunde is gebaseerd op causaliteit. Er gebeurt één ding. Dan nog een. Verleden naar toekomst. Altijd vooruit. Deterministisch. Voorspelbaar. Als je een steen gooit, weet je waar hij terechtkomt. Massa plus kracht is gelijk aan traject. Eenvoudig. Zelfs de kwantummechanica, met zijn rommelige willekeur, kan dit op menselijke schaal niet volledig doorbreken. Determinisme werkt meestal.
Niet hier.
Tijdlussen
Binnenin dit roterende zwarte gat? Fouten in de werkelijkheid. In de normale ruimte beweeg je overal in de ruimte. Eén richting in de tijd. Voorbij de eerste horizon kun je alleen maar naar binnen bewegen. De ruimte trekt je naar beneden als een waterval. De tijd voelt echter normaal. Aan een buitenstaander die je ziet vallen? Je ziet er bevroren uit. Voor altijd vast aan de rand. Tijddilatatie doet dat.
Maar voor jou? De tijd blijft tikken. Tot aan de Cauchy-horizon.
Achter deze lijn liggen gesloten tijdachtige curven. Klinkt als sciencefiction. Het is eigenlijk wiskunde. De algemene relativiteitstheorie laat het toe. Deze curven gedragen zich als een Möbiusstrook in de tijd. Je reist vooruit de toekomst in. Loop rond. Eindig in het verleden. Terug naar het heden. Een lus. Een cirkel. Een knoop in de geschiedenis.
Oorzaak en gevolg bestaan niet meer zoals jij ze kent.
Het verleden veroorzaakt niet noodzakelijkerwijs de toekomst. De toekomst kan het verleden veroorzaken. De volgorde van bewerkingen verdwijnt. Het determinisme verdwijnt.
Probeer daar eens een steen te gooien. Met perfecte kennis van zijn massa, vorm, snelheid? Nutteloos. Het zou je in je hoofd kunnen raken. Het zou een pompoen kunnen worden. De natuurkunde kan het niet voorspellen. Informatie stroomt niet lineair. Het lot van de steen staat los van zijn worp. Chaos regeert.
Zou je dat pak nog steeds vertrouwen?
Waarschijnlijk niet. Maar vertrouwen doet er weinig toe. Er is geen uitgang. Geen ontsnappingsluik voor jou. Het pak. Of de pompoen. Je zit vast.
Kosmische censuur
Verbreekt dit alle natuurkunde? Betekent dit dat de werkelijkheid een leugen is? Nee. Kosmische censuur komt tussenbeide. Een theoretisch vangnet. Singulariteiten zijn oneindige dichtheidspunten. Slecht nieuws voor de voorspelbaarheid. De natuur verbergt ze vermoedelijk achter de horizon van gebeurtenissen. Niets binnen kan een signaal naar buiten sturen. De uitsplitsing van de regels blijft beperkt.
Dit is chronologische censuur. Als de causaliteit instort bij de singulariteit, infecteert deze de rest van het universum niet. De schade wordt in quarantaine geplaatst. Wij blijven veilig. Causaliteit geldt overal elders. Alleen jij sterft anders.
Het testen van deze hypothese is vrijwel onmogelijk. We weten dat zwarte gaten draaien. De Event Horizon Telescope bewees het. Houden ze elektrische lading vast? Onwaarschijnlijk. Ze zouden snel ontladen. Zichzelf neutraliseren.
Het echte probleem? Stabiliteit.
Oneindige energie
Theorieën suggereren dat de Cauchy-horizon niet stabiel is. Het is kwetsbaar. Te kwetsbaar. Voeg een kleine verstoring toe? Een verdwaald foton. Een kwantumfluctuatie? Het stort in. Niet in niets. In een uitgebreide singulariteit.
Terwijl je de horizon oversteekt, stapelt de straling zich op. Blauw verschuift oneindig. Oneindige energiedichtheid. Je wordt meteen uit elkaar geschoten. Je pak maakt geen schijn van kans. Het kan een femtoseconde duren.
Dus hier is de gedachte. Misschien doodt het passeren van de Cauchy-horizon je. Snel en gewelddadig. Oneindige straling frituurt je voordat de causaliteit zelfs maar doorbreekt. Wat je doet afvragen.
Is het overleven van de aanpak erger? Of is het hoe dan ook net zo dood?
