De verbinding tussen het hart en de hersenen is belangrijker dan eerder werd aangenomen, waarbij nieuw onderzoek suggereert dat de reactie van de hersenen op een hartaanval de schade zelfs verergert. Experimenten met muizen tonen aan dat het onderdrukken van zenuwsignalen van het gewonde hart naar de hersenen de hartfunctie verbetert en littekens vermindert, waardoor nieuwe mogelijkheden voor behandeling worden geopend.
De hart-hersenverbinding uitgelegd
Decennia lang werden hartaanvallen vooral gezien als een mechanisch probleem: een verstopte slagader die de bloedstroom afsneed. Uit dit onderzoek blijkt echter dat het zenuwstelsel een cruciale rol speelt in het herstelproces. Wanneer het hart schade oploopt, stuurt het via de nervus vagus signalen naar de hersenen, waardoor een reactie ontstaat die de ontsteking kan versterken en de genezing kan belemmeren.
Concreet identificeerden onderzoekers TRPV-1-positieve neuronen als belangrijke bijdragers aan dit pad. Deze zenuwcellen worden hyperactief na een hartaanval en geven ‘schade’-boodschappen door aan de hersenen. Het uitschakelen van deze neuronen bij muizen leidde tot:
- Verbeterd pompvermogen van het hart
- Verminderde vorming van littekenweefsel
- Verbeterde elektrische stabiliteit van het hart
Dit is belangrijk omdat het aantoont dat de natuurlijke ontstekingsreactie van het lichaam, hoewel in eerste instantie noodzakelijk voor weefselverwijdering, schadelijk kan worden als deze langdurig of ontregeld is.
De rol van ontstekingen bij herstel
De signalen van het hart gaan naar de paraventriculaire kern van de hypothalamus (een hersengebied dat stress, bloeddruk en hartslag regelt) en vervolgens naar het superieure cervicale ganglion in de nek. Dit ganglion, een cluster van zenuwcellen, vertoont een verhoogde ontsteking na een hartaanval, waarbij pro-inflammatoire moleculen vrijkomen die cytokines worden genoemd. Het verminderen van deze ontsteking bij muizen verbeterde direct de hartfunctie en het weefselherstel.
Waarom dit belangrijk is: Het zenuwstelsel reageert niet alleen op een hartaanval; het neemt actief deel aan de uitkomst. Als de ontstekingsreactie niet wordt gecontroleerd, kan deze overgaan van een beschermende maatregel naar een zelfdestructief proces.
Toekomstige behandelingsstrategieën
De bevindingen suggereren dat therapieën die zich richten op de hersen-hartroute een revolutie teweeg kunnen brengen in het herstel van een hartaanval. Onderzoekers stellen mogelijke benaderingen voor, waaronder:
- ** Stimulatie van de vaguszenuw: ** Modulerende zenuwactiviteit om ontstekingen te verminderen
- Gengebaseerde therapieën: Gericht op specifieke hersengebieden die betrokken zijn bij de respons
- Immuungerichte behandelingen: Beheersing van ontstekingen bij de bron
Hoewel deze strategieën zich nog in een vroeg stadium bevinden, biedt de studie een duidelijke routekaart voor toekomstig onderzoek. Volgens Vineet Augustine, een neurobioloog aan de Universiteit van Californië, San Diego, “kunnen we nu gaan nadenken over therapieën die verder gaan dan het hart.”
De ontstekingsreactie is niet inherent negatief; het is essentieel voor weefselverwijdering en herstel in de vroege stadia. Wanneer het echter excessief of langdurig is, kan het het herstel belemmeren.
Volgens de CDC krijgen de VS jaarlijks ongeveer 805.000 hartaanvallen te verwerken. Het begrijpen van de rol van de hersenen bij deze gebeurtenissen zou kunnen leiden tot effectievere behandelingen en betere resultaten voor miljoenen patiënten.
