Onderzoekers hebben in pythonbloed een metaboliet geïdentificeerd die zou kunnen leiden tot nieuwe therapieën voor gewichtsverlies, waardoor mogelijk de nadelige bijwerkingen van huidige medicijnen zoals Ozempic kunnen worden vermeden. De ontdekking komt voort uit het bestuderen van de extreme metabolische flexibiliteit van pythons, die langdurig vasten kunnen overleven, gevolgd door massale voedingsevenementen.
Het metabolische geheim van Python
Pythons vertonen opmerkelijke fysiologische aanpassingen aan hun levensstijl van feesten of hongersnood. Na het consumeren van grote prooien versnelt hun metabolisme tot 40 keer, kan hun hartgrootte met meer dan 24% toenemen en bereidt hun darmmicrobioom zich voor op de zeldzame maar substantiële inname van voedsel. Wetenschappers concentreren zich nu op bijproducten van deze bacteriële activiteit in het bloed van de slangen.
pTOS: een belangrijke metaboliet geïdentificeerd
Een onderzoek onder leiding van Leslie Leinwand van de Universiteit van Colorado Boulder en Jonathon Long van Stanford University analyseerde bloedmonsters van balpythons en Birmese pythons na het voeden. Van de 208 metabolieten die een significante piek vertoonden, nam para-tyramine-O-sulfaat (pTOS) meer dan 1000 maal toe. Deze verbinding wordt geproduceerd door darmbacteriën tijdens de afbraak van het aminozuur tyrosine.
Impact op het metabolisme van zoogdieren
Hoewel de effecten van pTOS op mensen grotendeels onbekend blijven, laten voorlopige tests op muizen veelbelovende resultaten zien. Zowel zwaarlijvige als magere muizen aten aanzienlijk minder voedsel na het ontvangen van hoge doses pTOS, wat leidde tot gewichtsverlies zonder de typische gastro-intestinale problemen, spierverlies of energieverlies die gepaard gaan met andere behandelingen.
Activering van verzadigingsneuronen
Uit de studie bleek dat pTOS neuronen activeert in de ventromediale hypothalamus, een kritisch hersengebied dat honger, verzadiging en energiebalans reguleert. Dit suggereert dat pTOS een natuurlijk signaal naar de hersenen nabootst dat aangeeft dat er voldoende voedsel is, vergelijkbaar met hoe het functioneert bij pythons.
Toekomstige implicaties voor menselijke therapieën
Leinwand gelooft dat deze ontdekking zou kunnen leiden tot eetlustremmers met minder bijwerkingen dan bestaande GLP-1-medicijnen. Hoewel verder onderzoek nodig is om deze bevindingen naar de menselijke geneeskunde te vertalen, benadrukt deze studie het potentieel van het bestuderen van extreme metabolische aanpassingen in de natuur om innovatieve behandelingen te ontwikkelen.
“We hebben feitelijk een eetlustremmer ontdekt die bij muizen werkt zonder de bijwerkingen die GLP-1-medicijnen hebben”, aldus Leinwand.
Deze ontdekking onderstreept het belang om verder te kijken dan conventionele diermodellen, zoals muizen en ratten, om de metabolische extremen die bij andere soorten worden aangetroffen te onderzoeken voor mogelijke doorbraken in de menselijke gezondheid.
