Jak D. W. Griffith zrewolucjonizował kino i ukształtował wczesne lata Hollywood

12

Zanim na nowo odkrył przemysł filmowy, David Wark Griffith był po prostu gościem z Floyd w stanie Kentucky, próbującym wytyczyć własną ścieżkę. Urodził się 22 stycznia 1875 roku i rozpoczął karierę jako podróżujący artysta. Jednak samo działanie mu nie wystarczyło. Chciał opowiadać historie w sposób, jaki uważał za stosowny.

To pragnienie skłoniło go do sprzedaży scenariuszy firmie Biograph. Nie tylko kupowali jego scenariusze w 1908 roku; zatrudnili go jako dyrektora. To, co wydarzyło się później, zdefiniowało całe pokolenie filmowców.

Wizualne opowiadanie historii

W ciągu pięciu lat pracy w Biograph Griffith wyprodukował ponad 400 filmów krótkometrażowych. Nie tylko wypełniał czas antenowy. Wynalazł język kina. Ściśle współpracował z operatorem Billym Bitzerem, aby opracować techniki, które są dziś standardem, ale wówczas były innowacyjne.

Do wyrażania emocji używali zbliżeń. Do stworzenia tła wykorzystali panoramiczne długie ujęcia. Jako pierwsi zastosowali montaż krzyżowy, który tworzył napięcie pomiędzy jednoczesnymi wydarzeniami. Wprowadzili także efekty zanikania i zanikania, a także fotografowanie z nieostrością. To nie tylko triki wizualne. Są to narzędzia narracyjne, które pozwalają reżyserom manipulować czasem i przestrzenią w sposób niedostępny dla dramatu teatralnego.

Griffith również schrzanił, wypatrując talentów. Wspierał kariery Mary Pickford, Lillian Gish, Mack Sennett i Lionel Barrymore. Bez jego wczesnego wsparcia pierwszy złoty wiek Hollywood mógłby wyglądać zupełnie inaczej.

Epicki dramat i trwały wpływ

Nie ograniczając się już do filmów krótkometrażowych, Griffith zaczął kręcić pełnometrażowe filmy epickie. Wyróżniają się dwa obrazy: „Narodziny narodu” (1915) i „Nietolerancja” (1916). Obydwa odniosły ogromny sukces, ale wywołały też głębokie kontrowersje. Narodziny narodu spopularyzowały Ku Klux Klan i przedstawiły rasistowską wizję ery rekonstrukcji. Nietolerancja była wielkim dramatem historycznym mającym na celu zwalczanie uprzedzeń, ale w swoich czasach była porażką finansową.

Mimo kontrowersji ich wpływ na kolejnych reżyserów jest niezaprzeczalny. Udowodnili, że filmy mogą być ambitne, wielkoformatowe i złożone emocjonalnie.

Późniejsze lata i dziedzictwo

W 1919 roku Griffith był współzałożycielem United Artists. Griffith szukał większej kontroli twórczej, uwolnionej od ograniczeń systemu studyjnego. Wyreżyserował kilka znanych filmów niemych: Złamane kwiaty (1919), Daleką Północ (1920) i Sieroty burzy (1921). Filmy te pokazują jego ciągłe mistrzostwo w zakresie dramatu i stylu wizualnego.

Wraz z pojawieniem się filmów dźwiękowych styl Griffitha zaczął wydawać się przestarzały.

Jego ostatnie filmy to Abraham Lincoln (1930) i Walka (1931).

Zostały sfilmowane, ale nie znalazły odpowiedzi w nowej epoce.

Griffith zmarł w Hollywood 23 lipca 1948 roku. Uważany jest za jedną z najważniejszych postaci w historii kina.

Nie dlatego, że zawsze miał rację czy zawsze był miły, ale dlatego, że pomógł przekształcić ruchome obrazy w prawdziwą sztukę. Dziś jego techniki są wszędzie. Być może nie znacie jego imienia, ale widzieliście jego prace. Za każdym razem film przechodzi od ogólnego