De jaren tachtig hebben ons veel moois gebracht. Dan waren er de Garbage Pail Kids. Als je een kind was met een functionerende maag, herinner je je waarschijnlijk de grove esthetiek. Als je een verzamelaar bent, onthoud je het geld. Dit is niet alleen een nostalgietrip; het is een blik op hoe een parodie op een geliefd poppenmerk een cultureel fenomeen, een juridische nachtmerrie en een bizarre voetnoot in de geschiedenis van de popcultuur werd.
De eerste kaart en de vampiermythe
Laten we meteen een veelvoorkomend misverstand uit de weg ruimen. Je zou kunnen denken dat de allereerste Garbage Pail Kids-kaart een personage afbeeldde dat past bij het thema van het merk, zoals een vuilnisman. Dat gebeurde niet. Op de debuutkaart stond “Nasty Nick”, die verkleed was als vampier.
Nasty Nick staat op het punt in een vrouwelijke pop te bijten.
Het klinkt nu belachelijk, maar die specifieke kaart is de heilige graal voor verzamelaars. Het is de meest begeerde van allemaal, momenteel gewaardeerd op ongeveer $7.500. De ironie gaat niet verloren bij iedereen die de geschiedenis van het merk kent.
Een parodie op de Cabbage Patch Kids
De Garbage Pail Kids zijn niet in een vacuüm ontstaan. Ze werden in 1985 gelanceerd door honkbalkaartenmaker Topps als een directe parodie op de Cabbage Patch Kids.
Als de Cabbage Patch Kids de lieve, hardwerkende menigte van die tijd vertegenwoordigden, waren de Garbage Pail Kids ontworpen om hen te terroriseren. Topps zag het enorme succes van de babypoppen en besloot het script om te draaien. Het resultaat was een serie ruilkaarten vol groteske, overdreven karakters.
De tegenreactie kwam onmiddellijk. De makers van Cabbage Patch Kids klaagden Topps in 1986 aan. De rechtszaak dwong Topps om de gelijkenissen van de personages te veranderen en de originele ontwerpen te schrappen die te veel op de poppen leken. Het was een klassiek geval van parodie op bedrijfsbescherming.
Politieke satire en presidentiële kaarten
Topps schuwde de controverse niet. Sterker nog, ze leunden erin. Op kaartnummer 46 stond een afbeelding van Ronald Reagan, de zittende Amerikaanse president op het hoogtepunt van de bekendheid van het merk.
Reagans kaarten droegen namen als Ray Gun of Rappin’ Ron. Elke Garbage Pail Kids-kaart had twee versies. Het kunstwerk bleef hetzelfde, maar de naam veranderde. Deze conventie met dubbele naamgeving stelde Topps in staat de censuur te omzeilen en toch hun standpunten naar voren te brengen.
Internationale bijnamen
Het merk reisde goed, maar het behield zijn naam niet overal. In Italië noemden kinderen de kaarten The Snotlings. De naam was toepasselijk, aangezien slijm veel voorkomt in het kunstwerk.
Frankrijk gaf ze de titel The Totally Broken Kids. Ondertussen kenden Duitse kinderen hen als The Filthies. Elke regio paste de grove humor aan de lokale gevoeligheden aan, maar de kernaantrekkingskracht bleef hetzelfde.
Iconische karakters
Welke Garbage Pail Kid wordt het meest geassocieerd met het merk? Het is Adam Bomb.
Bij de eerste vijf series kaarten stond Adam Bomb op de verpakking. Hij is een van de meest herkenbare personages, vooral omdat zijn ontwerp een paddestoelwolk bevat die uit zijn hersenen komt. Het is een moeilijk beeld om te vergeten. Terwijl personages als Junky Jeff en Nasty Nick hun fans hebben, blijft Adam Bomb het gezicht van de franchise.
Gecensureerde kaarten
Niet elke naam haalde het. De Fran Fran -kaart had oorspronkelijk een andere naam: Schizo Fran.
Zelfs Topps vond het te veel om schizofrenie belachelijk te maken. Ze veranderden uiteindelijk de naam in Fran Fran om verdere controverse te voorkomen. Op de kaart zelf stond een pop met twee hoofden die met elkaar leken te vechten. Het herinnert ons er duidelijk aan dat er zelfs in het tijdperk van de grove humor grenzen waren die niet overschreden konden worden.
Accessoires van Nerdy Norm
Het personage Nerdy Norm is gekoppeld aan een tegenhanger genaamd Nervous Rex. De afbeelding is hetzelfde, maar de naam verandert de context.
Op de kaart van Norm staat het personage met bril en kapot ondergoed, een verwijzing naar alle problemen die hij heeft doorstaan. Het is een detail dat de fysieke komedie van de kaarten benadrukt. Het kapotte ondergoed is een klein maar belangrijk tintje dat bijdraagt aan het achtergrondverhaal van het personage.
De nooit uitgebrachte film
In 1987 werd een Garbage Pail Kids Movie geproduceerd. Het is nooit officieel uitgebracht.
De film heeft geen plot. Het is pure smerige komedie. Het scoort een nul op de Rotten Tomatoes-schaal. Gemaakt met een budget van $ 1 miljoen, verdiende het slechts $ 1,6 miljoen aan de kassa. Het wordt beschouwd als een van de slechtste films ooit gemaakt. De film blijft een curiosum, een artefact van een merk dat grenzen verlegde totdat ze braken.
De geannuleerde cartoon
Een Garbage Pail Kids-tekenfilm op zaterdagochtend werd op het laatste moment geannuleerd. Het is nooit uitgezonden.
Het slot werd opgevuld door een extra half uur Muppet Babies. Klachten van ouders zorgden ervoor dat de Garbage Pail Kids-cartoon op de plank werd gelegd. Het is een vreemde speling van het lot. De ouders die de kaarten voor hun kinderen kochten, hebben de show uiteindelijk verboden.
Gevaar en humor
De kaarten schuwden het gevaar niet. Fryin’ Brian en Electric Bill lieten een jongen zien die geëlektrocuteerd werd door een hoogspanningslijn.
De doodstraf wordt over het algemeen niet beschouwd als een reden voor komedie. Maar de Garbage Pail Kids deden het toch. De humor was shockwaarde. Het was bedoeld om tegelijkertijd vies, eng en grappig te zijn.
Waarom het ertoe doet
De Garbage Pail Kids waren meer dan alleen een rage. Ze waren een culturele spiegel. Ze weerspiegelden de zorgen en humor van de jaren tachtig. Ze daagden normen uit. Ze werden aangeklaagd. Ze veranderden namen. Ze stierven uit, maar ze lieten een spoor achter.
Tegenwoordig zijn de kaarten verzamelobjecten. De film is een mythe. De tekenfilm is een geest. Maar de grove humor blijft. Het is een stukje geschiedenis. Een raar, vies, prachtig stukje geschiedenis.
De jaren 80 hadden veel te bieden. Het afval
