Hoe definieerde Walter Piston het Amerikaanse neoclassicisme?

17

Walter Piston maakte niet alleen muziek. Hij leerde verschillende generaties Amerikanen schrijven.

Piston, geboren op 20 januari 1894 in Rockland, Maine, werd de stille architect van een bepaald Amerikaans geluid. Het geluid is neoklassiek. Het is gestructureerd.

Het was schoon.

Het verschilt van de zware emotionele stroom van de romantiek die in de vorige eeuw populair was.

Hij stierf op 12 november 1976 in Belmont, Massachusetts, en liet een erfenis achter die niet alleen zichtbaar was in de aantekeningen die ze schreef, maar ook in de ideeën die ze vormde. November 1976, waarbij hij een erfenis naliet die niet alleen zichtbaar was in de aantekeningen die hij schreef, maar ook in de ideeën die hij vormde.

De leraar die een geluid heeft gevormd

De meeste mensen kennen Piston als componist van symfonieën en kamermuziek. Weinigen realiseren zich dat zijn ware kracht in het klaslokaal ligt.

Na zijn afstuderen aan de Massachusetts Normal Art School ging Piston naar de Harvard University. Daarna ging hij naar Parijs. Daar studeerde hij van 1924 tot 1926 bij Nadia Boulanger en Paul Dukas. Boulanger stond bekend om zijn vermogen om genieën te ontdekken. De angel was een van zijn vele successen.

Hij keerde terug naar de Verenigde Staten en bleef aan de Harvard University. Hij werd hoogleraar in 1944. In 1960 ging hij met pensioen. Maar de impact van zijn ambtstermijn verdween niet na zijn pensionering.

Tot zijn studenten behoorden Leonard Bernstein.

Denk er eens over na. Bernstein, die de klassieke structuur naar Broadway en de music hall bracht, was een leerling van Piston. Door deze relaties oefende Piston aanzienlijke invloed uit op de moderne Amerikaanse muziek. Hij geeft niet alleen theorie. Hij leerde een manier van denken.

Hij publiceerde vier leerboeken, die standaard naslagwerken voor componisten werden. 1933 * Principes van harmonische analyse . Harmonia in 1941. Contrapunt in 1947. En 1955 aanpassing*. Dit zijn geen saaie academische oefeningen. Dit zijn praktische gidsen om Amerikaanse componisten te helpen afstand te nemen van imitatie en in de richting van hun eigen unieke klanken.

Structuur boven sentiment

Wat is neoclassicisme in Pistons werk?

Het lijkt structureel sterk te zijn. Het lijkt op ritmische energie. Soms is er een romantische ondertoon. Maar de fundamenten zijn solide. Dit is te horen in zijn acht symfonieën. Zijn derde symfonie, voltooid in 1947, won de Pulitzerprijs. De zevende, uit 1960, won er nog een. Het komt zelden voor dat een componist twee Pulitzerprijzen in hetzelfde genre wint. Hieruit blijkt dat zijn aanpak resoneerde met de hoogste normen van zijn tijd.

Daarnaast componeert hij programmamuziek. De orkestsuite Three Sketches of New England (1959) legt het landschap vast zonder letterlijk te zijn. Zijn enige theatrale werk, het ballet The Incredible Flutist (1938), demonstreerde zijn vermogen om verhalen te vertellen door middel van dans en precieze orkestratie.

Zijn productie was enorm. Twee vioolconcerten. altvioolconcert. Concerto voor twee piano’s. Capriccio voor harp en strijkorkest, 1963. Klarinetconcert. Lincoln Center Festivalouverture (1962). Concerto voor strijkkwartet en orkest