Het begint met robots. Kleine, autonome. Rovers. Hoppende drones.
Toen, veel later, wij.
NASA heeft zojuist de details op tafel gelegd. Ze bezoeken niet alleen meer de maan. Ze blijven. Nou ja, soort van. Het doel is een permanente basis. Honderden vierkante kilometers ervan. Honderden. Het klinkt onmogelijk, maar dat is de tijdlijn.
Jarenlang stond Artemis in het teken van de terugkeer. Landende astronauten na vijftig jaar afwezigheid. Dat deel werkt. Artemis II stuurde in april vier mensen rond de andere kant van de maan. Ze kwamen terug. Niemand stierf. Vooruitgang, denk ik.
Maar de bouwploeg is nog niet komen opdagen.
Het plan heeft altijd bestaan. De concrete stappen? Ze zijn nieuw.
26 mei was het keerpunt. Dit jaar worden er drie missies gelanceerd. Nog minstens negen tegen 2027. Het is opgedeeld in fasen, duidelijk afgebakend.
– Fase Eén eindigt in 2029. De taak: betrouwbare toegang tot het oppervlak veiligstellen. Ga er betrouwbaar heen.
– Fase Twee loopt tot 2032. Initiële operationele capaciteit. Dingen aan het werk krijgen.
– Fase Drie duurt tot 2036. De basis gaat feitelijk omhoog. Dichtbij de Zuidpool.
Waarom de Zuidpool? Waarschijnlijk waterijs. Of gewoon omdat de zon daar het vaakst de grond raakt. De wetenschapsmensen zullen ruzie maken. We wachten gewoon op de landers.
Het trio van dit jaar is onbemand. Scouting. Het risico verminderen voor de mensen die volgen. Ze testen autonome rijsoftware, letterlijk op buitenaards grondgebied.
De eerste, Moon Base I, wordt eind dit jaar gelanceerd. Blue Origin bouwt de lander. Het bedrijf van Jeff Bezos. Ze hebben nog nooit iets op de maan geland. Ooit. Vetgedrukt. Of roekeloos. De geschiedenis zal beslissen.
Maanbasis II en III volgen. Geen data ingesteld. Astrobotic stuurt zijn Griffin-lander. Er wordt een autonome rover meegeleverd. Intuitive Machines mengt zich in de strijd. Ze hebben twee keer geprobeerd te landen. Beide pogingen waren… rommelig. Niet volledig succesvol. En toch zijn ze hier. Opnieuw.
Wie leert het echter?
Terwijl die landers hun traject uitstippelen, deelt NASA geld uit voor ritten. Twee bedrijven kregen de oproep.
Astrolab. Maan buitenpost.
Beiden krijgen ruim 200 miljoen dollar. Onderdeel van de commerciële Lunar Payload Services. De voertuigen zien er heel anders uit. Astrolab wil iets zwaars. Omvangrijk. Door mensen bediend. Kan bijna 1000 kilo dragen. Rijdt met een snelheid van ongeveer 10 km/uur. Een tank.
Lunar Outpost gaat snel. Behendig. Ruim 14 km/u. Volledig autonoom. Geen piloot aan boord. Dat lijkt mij realistischer. Mensen zijn traag. Zwaar. Duur om te voeden.
Er zit een andere invalshoek aan deze surveillancestaat. Letterlijk.
Maanval. Vier drones. Gepland voor 2028. Ze zullen niet landen en blijven. Ze zullen springen. Korte, begrensde sprongen over de regoliet. Foto’s maken met hoge resolutie. Scoutingplekken voor Artemis. Het Jet Propulsion Laboratory van NASA maakt de drones zelf. In eigen beheer. Maar Firefly Aerospace bouwt het schip dat ze daarheen vervoert. Samenwerking, hoe rommelig ook.
Maar wacht.
Er zitten gaten in dit plan. Grote. Gapende leegtes.
Stroom. Bouw. Afscherming tegen straling die elk levend wezen op zijn pad wil braden.
Vorige baas Sean Duffy beloofde tegen 2030 een kernsplijtingsreactor. Een gewaagde bewering. De huidige man, Jared Isaacman? Hij noemde de reactor niet. Hij zei niet dat het is geannuleerd. Hij zei er gewoon niets over.
Gebeurt het nog steeds? Wie weet. De basis zal enorm zijn, de tijdlijn lang en de stilte over de energieproductie luid.
