De vete tussen Seth Meyers en Donald Trump begon niet in de huidige politieke cyclus. Het begon met een bord rosbief. In 2011, tijdens het White House Correspondents’ Association-diner, richtte Meyers de microfoons op de voormalige vastgoedmagnaat en reality-tv-ster. Hij heeft Trump toen geroosterd. Sindsdien heeft hij hem geroosterd. Via campagnes. Via presidentschappen. Door de chaos van 2025.
Nu wil Trump dat NBC het snoer volledig doorknipt.
Het is niet alleen maar ijdel gepraat van de voormalige president. Op sociale media gaf Trump een direct bevel. Hij wil dat het netwerk Meyers ontslaat. De redenering? Simpel, als je ‘s avonds laat televisie kijkt door een specifieke lens. Trump beweerde dat de show een “Ratings-RAMP” was. Alle hoofdletters. Allemaal woede.
Dit is niet de eerste keer dat Trump zich richt op late-night comedians vanwege hun spot. Maar de specificiteit is hier scherp. Hij klaagt niet alleen. Hij pleit voor beëindiging.
Meyers is een consistente criticus geweest. Zijn monologen hebben de juridische problemen van Trump ontleed. Zijn segmenten hebben beleidstegenstellingen benadrukt. Hij haalt geen klappen uit. Dat is technisch gezien de taak. Maar voor Trump voelt het als een aanval.
Waarom nu? Waarom 2025? Het politieke landschap is anders. Het mediamilieu is gefragmenteerd. De kijkcijfers voor laat op de avond nemen over het algemeen over de hele linie af. Maar Trump ziet een persoonlijke vendetta. Hij ziet de kijkcijfers dalen en geeft de man op het bureau de schuld.
NBC bevindt zich op een lastige plek. Ze hebben een hitshow. Ze hebben een host die contact maakt met kijkers. Ze hebben ook een voormalige president die nog steeds enorme aandacht trekt. Het ontslaan van Meyers zou één basis kunnen sussen. Het zou een ander kunnen vervreemden. Het zou de show kunnen veranderen in een politieke bliksemafleider.
De eis van Trump is stoutmoedig. Is het effectief? Waarderingen zijn een complexe maatstaf. Ze zijn afhankelijk van tijdslots. Voorkeuren van adverteerders. Streaminggewoonten. Door één gastheer de schuld te geven van een “RAMP” wordt de bredere verschuiving in de sector genegeerd. Mensen kijken nu anders. Ze knippen momenten. Ze delen de verontwaardiging. Ze scrollen voorbij.
Maar Trump geeft niets om trends in de sector. Hij maakt zich zorgen over de belediging. Hij ziet Meyers op het scherm. Hij hoort de grappen. Hij voelt de steek. Daarom wil hij dat de angel verwijderd wordt.
De vraag is niet of NBC Meyers zal ontslaan. Het gaat erom of ze dat zouden moeten doen. Het gaat erom of komedie overleeft als het doelwit de macht heeft om stilte te eisen. Meyers is moedig geweest. Of dwaas, afhankelijk van wie je het vraagt. Hij blijft praten. Trump blijft luisteren. En de kijkcijfers? Ze blijven veranderen.
Wat gebeurt er daarna? NBC heeft niet publiekelijk gereageerd op de vraag. Meyers heeft zijn routine niet veranderd. Trump blijft twitteren. De cyclus gaat door.
Gaat het om kijkcijfers? Of gaat het om macht? Trump wil het verhaal beheersen. Hij wil dat de grappen stoppen. Hij wil dat het gebrek aan respect verdwijnt. Maar grappen zijn moeilijk te doden. Ze echoën. Ze herhalen. Ze overleven.
Het diner in het Witte Huis was lang geleden. De inzet is nu hoger. Het publiek is groter. De gevolgen zijn reëel. De oproep van Trump om Meyers te ontslaan is een statement. Het is een eis. Het is een bedreiging.
We zullen zien of het landt. We zullen zien of NBC
