Kometa Morehouse: Anomalia ogona plazmowego, która zmieniła naukę o kometach

9

Kometa Morehouse to coś więcej niż tylko jasne zjawisko. To spektakl.

Ten wsteczny wędrowiec, poruszający się po niemal parabolicznej orbicie, przyciągał uwagę od września 1908 do maja 1909. Amerykański astronom Daniel Walter Morehouse nadał swoje imię temu niebiańskiemu gościowi. Ale to nie jego imię rozsławiło tę kometę. Zasłynęła z chaotycznego, niestabilnego zachowania ogona plazmowego.

Większość komet zachowuje się przewidywalnie. Gdy się nagrzeją, wyrasta im ogon. Przestrzegają znanych zasad. Morehouse nie.

Ogon jonowy, strumień naładowanego elektrycznie gazu napędzany wiatrem słonecznym, jest nieprzewidywalny. Kilka razy wydawało się, że ogon został oderwany. To się rozpadało. W niektórych momentach była całkowicie oddzielona od głowy komety. Rdzeń posunął się do przodu, ogon pozostał z tyłu i odleciał.

To jest bardzo dziwne.

Ponadto ogon Morehouse’a pojawił się znacznie dalej od Słońca, niż oczekiwano. Większość komet zaczyna tworzyć widoczny ogon jonowy dopiero, gdy znajdą się w odległości około 1,5 jednostki astronomicznej (AU) od Słońca. To około 224 miliony kilometrów. Ogon Morehouse’a stał się widoczny z dwukrotnie większej odległości – w odległości dwóch jednostek astronomicznych, czyli 300 milionów kilometrów. Wiatr słoneczny kształtował swoją plazmę na długo przed tym, zanim inne komety wykazały oznaki aktywności.

Co spowodowało to zjawisko?

Dziś wiemy, że te zmiany w ogonie są spowodowane oddziaływaniem jonów komety z wiatrem słonecznym. Pole magnetyczne wbudowane w wiatr słoneczny może ponownie połączyć się z własnym środowiskiem magnetycznym komety. W procesie tym odrzucane są duże kawałki plazmy. Potrafi całkowicie oderwać ogon. To wyjaśnia zerwanie ogona Morehouse’a. To wyjaśnia, dlaczego pojawił się tak daleko od Słońca.

Charakterystyka orbity opowiada inną historię.

Morehouse jest prawdopodobnie „dynamicznie nową” kometą. Nigdy nie zbliżyła się do Słońca. Pochodziła z Obłoku Oorta. Ta odległa kulista powłoka znajduje się daleko od naszego Układu Słonecznego. Bardzo niewiele jest komet, których pierwsze podejście do Słońca można zobaczyć gołym okiem. Morehouse jest jednym z nich.

Dlaczego to jest ważne?

Badanie komety Morehouse pomaga naukowcom zrozumieć, w jaki sposób wiatr słoneczny oddziałuje z kometami. Zdarzenia fragmentacyjne dostarczają wczesnych dowodów na ponowne połączenie magnetyczne w przestrzeni. Zjawisko to występuje, gdy linie pola magnetycznego pękają i łączą się ponownie, uwalniając energię. Zasila zorze na Ziemi. Może zakłócić działanie satelitów. Zrozumienie tego mechanizmu na przykładzie komet pomoże przewidzieć pogodę kosmiczną.

Ogon Morehouse’a był daleki od stabilnego. Zerwał. Przyspieszył. Znikał. Sama kometa kontynuowała swoją podróż, zostawiając nas z lekcją na temat chaosu. Wiatr słoneczny jest silniejszy niż myśleliśmy. Ogon plazmowy jest jeszcze bardziej delikatny. Chmura Oorta wciąż kryje tajemnice.

Nadal nie wiemy wszystkiego o ewolucji komet. Ale wiemy jedno: ogon nie zawsze podąża za głową.