Paleontolodzy odkryli nowy gatunek mięsożernego dinozaura w północnym Nowym Meksyku. Odkrycie podważa istniejące teorie na temat przetrwania wczesnych linii dinozaurów i ich ostatecznego wyginięcia.
Nowy gatunek, nazwany Ptychotherates bucculentus , żył około 201 milionów lat temu, w okresie retycznym późnego triasu. Odkrycie zapewnia nowy wgląd w krytyczny okres ewolucyjny, który wcześniej pozostawał tajemnicą ze względu na brak dowodów kopalnych dotyczących tej epoki.
Brakujący element ewolucyjnej układanki
Przez wiele lat zapis kopalny zawierał geograficzną lukę w naszym rozumieniu ewolucji dinozaurów. Chociaż większość wczesnych szczątków dinozaurów odnaleziono w południowych regionach superkontynentu Pangea położonych na dużych szerokościach geograficznych – w dzisiejszej Brazylii, Argentynie, Zimbabwe i Indiach – dowody z niskich szerokości geograficznych, takich jak południowo-zachodnie Stany Zjednoczone czy Maroko, były niezwykle skąpe.
Odkrycie Ptychotherates bucculentus pomaga wypełnić tę lukę. Okaz znaleziony w Coelophysis Quarry w Nowym Meksyku to dobrze zachowana czaszka o średnicy 22 cm z kompletną puszki mózgowej i wyraźną czaszką.
Kluczowe cechy anatomiczne:
- Masywne kości policzkowe
- Szeroka skrzynka mózgowa
- Stosunkowo wysoka i wąska głowa z krótką i głęboką kufą
Te unikalne cechy fizyczne sugerują, że wczesne dinozaury przeszły szybkie i ciągłe zmiany ewolucyjne znacznie wcześniej, niż wcześniej sądzono.
„Ostatnia twierdza” Herrerasaurów
Ptychotherates bucculentus należy do Herrerasauria, jednej z najwcześniejszych rodzin grup mięsożernych dinozaurów. Jest blisko spokrewniony z innymi gatunkami triasu, takimi jak Tawa Hallae i Chindesaurus bryansmalli, tworząc niedawno zdefiniowaną grupę znaną jako Morphoraptora. Grupę tę charakteryzuje połączenie cech prymitywnych i bardziej zaawansowanych, charakterystycznych dla późniejszych teropodów.
To odkrycie jest szczególnie ważne, ponieważ zmienia nasze rozumienie przetrwania dinozaurów:
- Nieoczekiwana trwałość: Wcześniej naukowcy uważali, że pod koniec okresu triasu wczesne linie rodowe drapieżników zostały całkowicie zastąpione przez bardziej zaawansowane teropody. Ptychotherates dowodzi, że te starożytne linie rodowe w rzeczywistości przetrwały znacznie dłużej, niż wcześniej sądzono.
- Schronienie geograficzne: Obecność tego gatunku sugeruje, że południowo-zachodnie Stany Zjednoczone mogły służyć jako ostatnia twierdza dla tych dinozaurów, pozwalając im przetrwać na niskich szerokościach geograficznych, podczas gdy ich rodowody zanikały gdzie indziej.
- Wpływ masowego wymierania: Skamieniałość została znaleziona w warstwach skalnych z okresu tuż przed wielkim masowym wymieraniem pod koniec triasu. Fakt, że po tym okresie nie odnaleziono żadnych innych przedstawicieli herrerazaurów, wskazuje, że ta konkretna grupa mogła zostać zniszczona w wyniku samego wymierania.
„To zmusza nas do ponownego rozważenia skutków wymierania końca triasu: wyginęło ono nie tylko konkurentów dinozaurów, ale także niektóre długoletnie linie rodowe samych dinozaurów” – stwierdził paleontolog Simba Srivastava.
Wniosek
Odkrycie Ptychotherates bucculentus pokazuje, że wczesne linie rodowe dinozaurów były bardziej odporne i zróżnicowane geograficznie, niż wcześniej sądzono. Sugeruje to, że masowe wymieranie pod koniec triasu było wydarzeniem transformacyjnym, które otworzyło drogę nowym grupom dinozaurów, eliminując nawet najbardziej ugruntowane wczesne linie rodowe.
