Ik ga niet liegen. Ik heb een klein beetje roem in mijn achteruitkijkspiegel. Een paar jaar geleden werd mijn huis uitgekozen voor HGTV’s ‘Curb Appeal: The Block’. Zeven dagen lang volgden videografen mij als jachthonden. Ze hebben elke beweging van mij vastgelegd. Elke grap. Elke nerveuze blik.
Ik ben geen insider uit de branche. Ik ben gewoon een huiseigenaar met een cameraploeg op haar oprit. Maar ik weet hoe deze worst gemaakt wordt. Ik heb de tandwielen zien draaien. Het is geen magie. Het is een plan.
De blauwdruk voordat de hamer zwaait
Producenten komen niet alleen met lenzen opdagen. Ze arriveren met een soort script. Voor mijn aflevering had presentator John Gidding de renovaties al geschetst. Hij wist wat hij wilde doen voordat hij mijn gazon betrad.
De show zorgde ook voor het zware werk. Ze hebben onderaannemers gevonden. Ze regelden vergunningen. Ze bouwden een schema dat strak genoeg was om glas te snijden. Daarna blokkeerden ze een week om wat zij mijn ‘vervallen en saaie’ huis noemden, op te knappen. Ze wilden ‘de broodnodige charme’ toevoegen.
Ik was er nog niet helemaal klaar voor. Op de eerste dag filmde cameraman Caryn Johnson (nu gelukkig een vriendin) mij terwijl ik voor mijn koningstaartkleurige bungalow stond. Ik zag er verveeld uit. Oncharmant. Ik vertelde haar, recht in de lens, dat het hebben van ‘man candy’ zoals John in de tuin ‘zeker mijn geloofwaardigheid in de motorkap zou verhogen’.
Oordeel niet. Ik was zenuwachtig.
De kunst van de “beat”
De producenten hadden een boog in gedachten. Ze wisten waar de aflevering naartoe moest. Maar ze wachtten niet alleen maar tot het leven zou gebeuren. Ze voerden scènes op.
In de industrie worden dit ‘beats’ genoemd.
Neem het moment waarop John zijn schetsen onthulde. Het zag er spontaan uit. Ik zat op mijn veranda. Ik was gitaar aan het spelen. Ik keek op en veinsde verbazing toen John ‘toevallig’ langsliep.
Het was in scène gezet.
Maar hier is het addertje onder het gras. Het is nooit geschreven. Ik kreeg geen regels om te onthouden. Ik kreeg een situatie. Mijn reactie moest echt zijn.
“Beats” variëren per show. “Curb Appeal” hield het relatief eerlijk. Andere realityseries? Niet zo veel. Ze graven dieper in de nep. Ze produceren conflicten. Ze ensceneren interacties die organisch aanvoelen, maar volkomen hol zijn.
Vox Pops en biechtstoelen
Dan zijn er de pratende hoofden. De sollicitatiegesprekken.
Mijn videograaf Caryn noemde ze een paar dingen. “Openhartigheden.” “OTF’s” (on-the-fly). Of “VOX POP’s” (vox populi). Het is Latijn voor ‘de stem van het volk’.
Dit waren niet alleen maar praatjes. We bespraken de voortgang. We hebben technische details besproken. We hebben het bouwproces voor het publiek afgebroken.
Sommige programma’s, zoals ‘The Real World’ van MTV, gaan nog een stap verder. Ze creëren biechtstoelen. Deze zien eruit als zelf opgenomen video’s. Castleden zitten in een hokje. Ze drukken op een knop. Ze praten over hun gevoelens.
Het is een truc.
Vaak is er een producent aanwezig. Buiten de camera. Het leiden van de discussie. Het stellen van de vragen. Het verhaal vormgeven. De camera bevindt zich zeker in een privéruimte. Maar de controle is absoluut.
Is het echt?
Voor mij was het geweldig. De bemanning was nuchter. De gastheren waren cool. De uiteindelijke bewerking kwam feitelijk overeen met wat er gebeurde. Het voelde eerlijk.
Maar niet alle shows zijn zo schoon.
Reality-tv is een geconstrueerde realiteit. Het is een weerspiegeling in een prethuisspiegel. Het glas is echt. Het beeld is vervormd.
Als je wilt weten hoe de illusie werkt. Hoe ze je laten geloven dat het allemaal per ongeluk gebeurt. Blijf zoeken. De volgende pagina bevat de rest van het geheim.
