We lopen ver achter. Noord-Ierland heeft een bosbedekking van 8,6%. Dat maakt ons tot een van de meest kale plekken van heel Europa. Kijk naar onze buren. Schotland staat op 19%. Wales staat op 15%. Engeland, dat doorgaans dichtbevolkt en industrieel is, heeft 10% in handen. Zelfs de Republiek haalt 11%.
Hier? Minder dan negen procent.
Het ministerie van Landbouw, Milieu en Plattelandsautoriteiten heeft zojuist het eerste actieplan voor het planten van bomen in de regio gelanceerd. Het is een vijfjarige roadmap met tien strategische pijlers. De wiskunde erin is meedogenloos. Om in 2050 een dekking van 12% te bereiken – het doel van de Climate Change Act – moeten we het huidige beplantingspercentage tegen 2032 verdrievoudigen. Gewoon om de achterstand in te halen.
In het Carbon Budget voor de periode 2023 tot 2027 is vastgelegd dat er 2.585 hectare moet worden beplant. Volgens het nieuwe plan is dat niet genoeg. Alleen al om die tussentijdse doelstellingen te halen, hebben we er nog eens 1.205 nodig. Dan komt de echte muur: 50.000 hectare extra voor het lange spel.
Vijftigduizend hectare.
Het planten van bomen is niet geschikt voor iedere boerderij… In elke fase… hebben we aangedrongen op een evenwichtige boodschap.
Dat is een citaat uit het plan zelf, en het is een zeldzame eerlijkheid. De meeste van deze documenten zijn verkooppraatjes, vermomd als beleid. Deze geeft toe dat bomen niet de oplossing zijn voor elk veld. Boeren weten dit. Ze zien het land, niet alleen het koolstofgrootboek. Het plan erkent dat de ‘honger’ naar beplanting onder landeigenaren momenteel laag is. Waarom? Omdat landbouw al moeilijk genoeg is zonder hectares productieve grond te veranderen in jonge boomkwekerijen die bij de eerste storm kunnen omwaaien.
Minister van Milieu Andrew Muir noemde het ‘veel te doen’. Een understatement als er ooit een was.
Het plan is niet gebaseerd op magische kogels. Het zijn vier emmers: bestuur, communicatie, onderwijs en onderzoek. Onder deze kopjes bevinden zich eenendertig implementatiestappen. John Martin van de Woodland Trust noemde het plan ‘hard nodig’. Hij heeft gelijk. Maar hij merkte ook op dat de uitdaging blijft bestaan: het veranderen van hoe mensen voelen over bomen op hun land.
U kunt het planten verplicht stellen. Zorg kun je niet verplichten.
We hebben jarenlang het bos genegeerd, terwijl we ons zorgen maakten over de economie. Nu heeft de economie de bomen nodig voor koolstofkredieten, overstromingsbeheer en biodiversiteit. De prioriteiten zijn van de ene op de andere dag verschoven. Maar de bodem trekt zich niets aan van onze paniek.
Zal de eetlust veranderen? Misschien. Het beoordelingsproces zou moeten helpen. Maar 50.000 gaten in de grond graven zichzelf niet.
