Het einde van alles is nieuw.
Het lag gewoon in de schappen.
Door M.John Harrison. Half zo groot als een normale roman. Niets van dat flauwekul.
Ik heb het in één keer opgegeten. Hebberig. Werd wakker met een vol gevoel.
Het complot? Post-apocalyptisch. Nasleep van een buitenaardse invasie. Engelse zuidkust. Phillip en zijn oma, Marnie.
Europa? Weg. Verdwenen. Sinds de komst van de “iGhetti” is aardrijkskunde een leugenaar.
Artefacten spoelen aan. Gevaarlijke. Dan is er de ‘slechte patch’. Raakt willekeurige mensen. Zorgt ervoor dat ze dingen zien. Doe vreemd. Misschien echt. Misschien niet. Dubbelzinnigheid is het punt.
Phillip jaagt op spullen. Wil contant geld. Marnie schildert.
Lijkt eenvoudig. Totdat het niet meer zo is. Deze twee volgen het script niet.
Schaduwen van de klassiekers blijven hier hangen.
Roadside Picnic van Arkady en Boris Strugatski (1972). Buitenaardse wezens bezoeken de aarde. Geef niet om ons. Laat afval achter dat dodelijk is.
The Midwich Cuckoos van John Wyndham (1957). Invasie via zwangerschap. Geen schepen.
Maar Harrison? Dit is geen pastiche. Het is origineel. Geniaal, eerlijk gezegd.
Andere weddenschappen van juni
Nog twee juni-releases verdienen een kijkje.
The Traveler van Joseph Eckert komt op de eerste plaats.
Hoofdpersoon: Scott Treder.
Zijn probleem: hij springt vooruit in de tijd. Dagelijks. Om 07:52 uur.
Eerste sprong: op een dag.
Ten tweede: twee.
Dan vier.
Het verdubbelt elke keer.
Scotts zoon Lyle – nu natuurkundige – maakte al vroeg de berekeningen.
“Pap? Als het blijft verdubbelen, sla je bij een sprong van vijftien vijfenveertig jaar over?”
Lyle besteedt zijn leven aan het redden van Scott. Edele. Triest. Hij verdwijnt snel. Letterlijk. In de toekomstige mist.
Het boek begint als een thriller. Verandert in pure sciencefiction. Geen hoge kunst zoals Harrison. Maar overtuigend. Waarom gebeurt dit? Wie trekt Scott naar voren?
Adrian Tchaikovsky laat Green City Wars ook vallen.
Tsjaikovski scoorde al een van de beste van 2026 met Children of Strife (onderdeel van zijn Children of Time -serie). Terraforming is fout gegaan. Verre toekomst. Briljant.
Dus de verwachtingen voor Boek #2 van het jaar? Laag. Jaloezie praat.
Green City Wars is anders. “Knus.” Een specifieke sfeer.
De held? Een wasbeer. IQ-versterkt. Privé-detective. Op zoek naar een muis.
Klinkt als Zootopia. Voelt minder Disney.
Hier schrobben augmented dieren de straten voor mensen die boven wonen.
De “Groene Stad” draait op dierenarbeid. Ze blijven gestimuleerd door een elixer. Er zijn politieke ondertonen. De toon? Blij. Grappig. Grillig. Als je van raar en licht houdt, probeer het dan eens.
De rest van de stapel
Terugkijkend op eerdere lezingen.
Radiant Star van Ann Leckie valt op. Onderdeel van haar Imperial Radch-saga. Voor mij niet haar hoogtepunt, maar toch fantastisch.
Luminous van Silvia Park. Ongelijkmatig tempo. Vol hart. Grote ideeën over de toekomst van AI. Het lezen waard.
Vigil van George Saunders. Blijft bij mij.
De spookachtige hoofdrolspeler Jill Blaine charmeert je. Het merk? Een oliemagnaat die ze helpt zijn dood tegemoet te treden. Onherstelbare man. Onherstelbare situatie.
Emily H. Wilson schreef dit. Auteur van de Sumerians-serie, voormalig redacteur van New Scientist, schrijft momenteel haar eerste sciencefictionroman.
Wanneer u op de bovenstaande links klikt, krijgen wij een deel. 📉
