NANOG. Eén woord. Eén gen.
Het is de schakelaar.
De nieuwe ontdekking identificeert het als de controller van de menselijke embryonale ontwikkeling. Wetenschappers hebben dit niet zomaar geraden. Ze gebruikten CRISPR-basisbewerking om het DNA in bevruchte eieren met extreme precisie aan te passen.
De implicaties reiken verder dan het laboratorium. Betere IVF-succespercentages. Mogelijke behandelingen voor ziekten die geen verband houden met vruchtbaarheid. Kathy Niakan van de Universiteit van Cambridge zegt het botweg. Dit is van belang voor stamcellen. Regeneratieve geneeskunde staat op het spel. Het zou de manier waarop we leven kunnen veranderen. Of misschien hoe we ouder worden.
Een beter begrip zal stamcelonderzoek helpen… dat een transformatieve impact zou kunnen hebben.
Dieren gaven ons de eerste aanwijzing. NANOG is vernoemd naar Tír na nÓg. Het Keltische land van de eeuwige jeugd. Bij muizen maakt het gen stamcellen onsterfelijk.
Maar mensen zijn geen muizen.
Wanneer een muizenei wordt bevrucht, splitsen de cellen zich in drie rollen. Placenta. Dooierzak. Het embryo zelf. Niakan’s team schakelde NANOG uit in muizeneieren. Er kwamen geen dooierzakvoorlopers tevoorschijn. De gebruikte techniek was basisbewerking. Niet de originele CRISPR-schaar. Het verandert enkele letters in het DNA. Minder snijden. Minder chaos. Minder toevallige chromosomale fouten.
Toen kwamen de menselijke eieren.
Gedoneerd door vrouwen die IVF zoeken. Het team heeft NANOG opnieuw uitgeschakeld. Het resultaat? Geen van de cellen werd onderdeel van het embryolichaam. De activering van dit gen start het hele programma dat een persoon opbouwt.
Het klinkt eenvoudig.
Dat is het niet.
Microscopen liegen. De embryo’s zagen er prima uit. Normale vorm. Standaard morfologie. Artsen selecteren op basis van deze beelden voor implantatie. Toch ziet één op de twee er goed uit, maar slaagt er niet in te implanteren. Het kennen van de status van NANOG zou dit gat kunnen dichten. Een biologische waarheidsmarkering.
Wij hebben dit nog niet eerder gedaan. Goed. Wij hebben.
In 2017 begon de basisbewerking bij menselijke embryo’s. Die embryo’s waren echter abnormaal. Weggegooid. Gegevens uit afval zijn niet hetzelfde als gegevens uit potentieel leven. Dieter Egli van Columbia probeerde het onlangs opnieuw. Tweecellige embryo’s. Onbeoordeeld papier.
Verschillende doelen.
Egli wil ziekten corrigeren. Niakan wil genen begrijpen.
Onze studie gaat over het begrijpen van sleutelgenen… de eerste keer dat deze techniek wordt gebruikt om de genfunctie in menselijke embryo’s te bestuderen.
Egli is het daarmee eens. De rol van NANOG bij mensen verschilt van die bij muizen. Veiligheidsprofielen zien er ook beter uit met basisbewerking. Veel veiliger dan de ruwe bewerkingen die bij drie kinderen in China werden toegepast.
De kluis is niet klaar.
Mary Herbert van Monash University zat in het team. Ze is duidelijk. Er zijn nog geen genetisch gemodificeerde kinderen. Niet om erfelijke ziekten te stoppen. Niet morgen. De technologie is te ruw. Er is unanieme overeenstemming.
Mozaïcisme doodt de droom.
Niet alle cellen worden bewerkt. Als sommigen aan de schaar ontsnappen, draagt het kind nog steeds de mutatie. Tachtig procent van Egli’s bewerkte embryo’s waren mozaïeken. Gevlekt. Gebroken. Niakan probeerde het eerder. Ik heb de machine met sperma geïnjecteerd. Beter. Maar de helft van de eieren eindigde nog steeds in mozaïek.
Robin Lovell-Badge bij Francis Crick ziet de wiskunde. Het is te hoog. Te riskant.
Niakan zal niet nooit zeggen. De ethiek van vandaag blokkeert dit. Ze pleit voor meer open onderzoek. Publieke discussie.
Misschien daalt dat aantal volgend jaar naar tien procent.
Of misschien niet.
De schakelaar bestaat. Wij weten hoe we het moeten omdraaien. Het netjes omdraaien in een heel persoon is een heel ander verhaal.
