Waarom de drie parallelle verhalen in The Fountain schokkender zijn dan de meeste moderne sciencefiction

13

De chemie tussen Hugh Jackman en Rachel Weisz voelt meer als ademen dan als acteren. Als je naar The Fountain kijkt, kan het niet anders dan dat je het opmerkt. Dit is een film die van je vraagt ​​dat je aandacht besteedt aan de stilte tussen de regels. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht eenvoudig. Een man probeert zijn stervende vrouw te redden. Maar als je de tuniek, de ruimteschepen en het Maya-bloedvergieten uittrekt, blijft alleen het elementaire over. Iets menselijks.

Er zijn momenten waarop het in de keel blijft steken. Jackmans personage Tom Creo krijgt een tatoeage. Dit is wreed. Het is heel intiem. Het is een van die scènes die je nog lang na de credits bijblijft. Het emotionele gewicht van de slotscène is niet alleen in het script geschreven. het is uitgevoerd. Je ziet de vermoeidheid in hun ogen. wanhoop. Het werkt omdat het niet mooi probeert te zijn. Het probeert authentiek te zijn.

Het mysterie van Xibalba en de lucht

Als je je ooit hebt afgevraagd waarom The Fountain de Maya-mythologie zo zwaar gebruikt in de Maya-mythologie, ligt het antwoord in het concept van Xibalba. Het is niet alleen een plotapparaat. Dit is de kern van het verhaal.

De film verweeft drie verschillende tijdlijnen met elkaar. Ze rennen naast elkaar. Ze kruisen elkaar. Maar het zijn allemaal dezelfde twee mensen. Eén daarvan is een Spaanse conquistador uit de 15e eeuw. De ene is een moderne wetenschapper die vecht voor genezing. De derde is een ruimtereiziger uit de verre toekomst. Ze streven allemaal hetzelfde doel na. Onsterfelijkheid. Of beter gezegd: de aanvaarding van de afwezigheid ervan.

In de tijdlijn van de 16e eeuw is Xibalba de onderwereld. Een plaats van gevaar en transformatie. In de moderne tijdlijn wordt het een metafoor voor de geest. Voor verdriet. Belangrijk is de scène waarin Izzi en Tom door de telescoop naar de lucht kijken. Het verbindt de kosmische toekomstige tijdlijn met de huidige strijd op aarde. Het maakt het abstracte concreet. Het gaat niet alleen om het kijken van een film. je kijkt naar de film Je kijkt omhoog.

Het gewicht van sneeuw en geheugen

Het is een film met een diepe sfeer. letterlijk. Er is een scène waarin alles verandert als de eerste sneeuw valt. Izzi vraagt ​​Tom om met haar mee te lopen. Het was een moment van pure verbinding. Maar de film laat het opnieuw zien. Laten we het vanuit een ander perspectief bekijken. Er zijn verschillende opties.

Herhaling is niet onnodig. Het is angstaanjagend. Het benadrukt de kwetsbaarheid van het moment. Verdriet hangt als sneeuwvlokken in de lucht. Het is koud. Het is prachtig. Het is angstaanjagend omdat je weet dat het niet lang zal duren. Dit is waar de film zijn geld verdient. Geen explosie, maar stilte. Met het stille besef dat liefde onlosmakelijk verbonden is met verlies.

Geluidsarchitectuur door Clint Mansell

Je kunt niet over Fountain praten zonder over de muziek te praten. Clint Mansell componeerde niet alleen de partituur, hij bouwde ook een sonische architectuur. Hij bouwde de geluidsarchitectuur. Je herkent zijn naam misschien wel uit Requiem for a Dream. Dezelfde intensiteit is hier. Maar het is uitgebreid. Het is grootser. Droeviger.

Het nummer “Death is the Road to Awe” is meer dan alleen een nummer. Het is een gevoel. Het zwol op. Het breekt. Het trekt je naar beneden. **samen