Walter Piston nie tylko tworzył muzykę. Uczył kilka pokoleń Amerykanów pisania muzyki.
Urodzony 20 stycznia 1894 roku w Rockland w stanie Maine, Piston stał się cichym architektem pewnego amerykańskiego brzmienia. To brzmienie jest neoklasyczne. To jest uporządkowane.
To było czyste.
Różni się od dużej płynności emocjonalnej romantyzmu popularnego w ubiegłym wieku.
Zmarł w Belmont w stanie Massachusetts 12 listopada 1976 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo widoczne nie tylko w pisanych przez niego notatkach, ale także w kształtowanych przez niego ideach. listopada 1976 r., pozostawiając po sobie dziedzictwo widoczne nie tylko w pisanych przez niego notatkach, ale także w kształtowanych przez niego ideach.
Nauczyciel, który ukształtował dźwięk
Większość ludzi zna Pistona jako kompozytora symfonii i muzyki kameralnej. Niewielu zdaje sobie sprawę, że jego prawdziwa siła tkwi w klasie.
Po ukończeniu Massachusetts Normal School of Art Piston rozpoczął studia na Uniwersytecie Harvarda. Następnie udał się do Paryża. Tam studiował u Nadii Boulanger i Paula Dukasa od 1924 do 1926. Boulanger była znana ze swojej zdolności rozpoznawania geniuszy. Tłok był jednym z jego wielu sukcesów.
Wrócił do Stanów Zjednoczonych i pozostał na Uniwersytecie Harvarda. Tytuł profesora otrzymał w 1944 r. W 1960 r. przeszedł na emeryturę. Jednak wpływ jego nauczania nie osłabł po przejściu na emeryturę.
Jego uczniami byli Leonard Bernstein.
Pomyśl o tym. Bernstein, który wprowadził klasyczną strukturę na Broadway i do sali muzycznej, był uczniem Piston. Dzięki tym powiązaniom Piston wywarł znaczący wpływ na współczesną muzykę amerykańską. Nie tylko uczył teorii. Uczył sposobu myślenia.
Opublikował cztery podręczniki, które stały się standardowymi podręcznikami dla kompozytorów. „Zasady analizy harmonicznej” w 1933 r. „Harmonia” w 1941 r. „Kontrapunkt” w 1947 r. I „Adaptacja” w 1955 r. To nie są nudne ćwiczenia akademickie. Są to praktyczne przewodniki, które pomogą amerykańskim kompozytorom odejść od imitacji i skierować się w stronę własnych, niepowtarzalnych brzmień.
Struktura ponad sentymentalizmem
Czym jest neoklasycyzm w twórczości Pistona?
Wygląda na mocny strukturalnie. Pokazuje rytmiczną energię. Czasami są romantyczne odcienie. Ale podstawy są mocne. Można to usłyszeć w jego ośmiu symfoniach. Jego trzecia symfonia, ukończona w 1947 roku, zdobyła Nagrodę Pulitzera. Siódmy, w 1960 r., otrzymał kolejny. Rzadko zdarza się, aby kompozytor zdobył dwie nagrody Pulitzera w tym samym gatunku. To pokazuje, że jego podejście było na najwyższym poziomie swoich czasów.
Komponował także muzykę programową. Suita orkiestrowa „Trzy szkice z Nowej Anglii” (1959) przedstawia krajobraz, ale nie jest dosłowny. Jego jedyne dzieło teatralne, balet Niesamowity flecista (1938), pokazało jego umiejętność opowiadania historii poprzez taniec i precyzyjną orkiestrację.
Jego spuścizna twórcza była obszerna. Dwa koncerty skrzypcowe. Koncert na altówkę. Koncert na dwa fortepiany. „Capriccio” na harfę i orkiestrę smyczkową, 1963. Koncert na klarnet. „Fanfara na festiwalu Lincoln Center” (1962). Koncert na kwartet smyczkowy i orkiestrę