Waterdamp is overal. Het zit in de wolken. Het stijgt op uit de koeltorens van kerncentrales. Het fungeert als een krachtig broeikasgas.
In feite is het de krachtigste aanjager van het broeikaseffect op aarde. Waterdamp is verantwoordelijk voor grofweg 60% van de natuurlijke warmteopslag van de planeet. Als je het warmtevasthoudende vermogen van de wolken zelf meetelt, stijgt dat aantal naar bijna 90%.
Maar hier zit het addertje onder het gras.
Mensen pompen deze damp niet op een zinvolle manier rechtstreeks de lucht in. De overgrote meerderheid van de atmosferische waterdamp is afkomstig van natuurlijke cycli. Verdamping uit oceanen, meren en bodem. Transpiratie van planten. Deze natuurlijke lus is essentieel. Zonder dit zou de gemiddelde temperatuur op aarde dalen tot -18°C. Wij zouden een bevroren rots zijn.
Dus waarom maken we ons geen zorgen over kernstoom?
Tijd is de factor. Waterdamp is vluchtig. Het blijft slechts een paar dagen in de atmosfeer voordat het condenseert en als regen of sneeuw terug naar de aarde valt. Vergelijk dat eens met koolstofdioxide. CO2 blijft ongeveer een eeuw hangen. Het bouwt zich op. Het stapelt zich op.
Omdat waterdamp zo’n korte levensduur heeft, speelt de menselijke uitstoot ervan een verwaarloosbare rol in de opwarmingstrend op de lange termijn. We voegen er niet genoeg van toe om het mondiale evenwicht te veranderen. Het broeikaseffect van waterdamp is een feedbackloop en geen primaire oorzaak van de huidige klimaatcrisis.
De echte boosdoener blijft de gassen die blijven hangen.
