Wszystko zaczyna się na ulicach. Słowo passacaglia pochodzi od hiszpańskiego słowa pasacalle, które dosłownie oznacza „piosenka uliczna”. Zanim taniec dotarł na europejskie dwory, ewoluował od potencjalnie intensywnego i wymagającego tańca do ćwiczenia majestatycznej wielkości. Ale jeśli uważasz, że to przejście było płynne, pomyśl jeszcze raz. Historia to chaos.
W XVII-wiecznej Hiszpanii taniec ten nie był wyłącznie tańcem wysokiej klasy. Miał reputację. Jest szybki i gorący, więc zdecydowanie nie jest dla osób o słabym sercu. Przejdźmy szybko do Francji w XVII i XVIII wieku, a ten sam taniec stał się majestatyczny. Cenny. Królewski. Jakie są praktyczne kroki? Zniknął. Zagubiony w czasie. Nie znamy kroków. Jedyne co znamy to muzyka.
Problem z Chaconne
To jest trudna część. Z muzycznego punktu widzenia pasacaglia jest prawie identyczna z chaconne. Są one tak bliskie, że kompozytorzy baroku używali tych terminów zamiennie. Znajdziesz ronda (piosenki z powtarzającym się refrenem) i wariacje oznaczone jako jeden z tych typów. Jest to żargon trudny do rozszyfrowania nawet dla współczesnych autorów.
Ale próbowali. Pisarze tamtych czasów argumentowali, że pasacaglia jest bardziej „surowym” z dwóch tańców. Zauważyli również, że często kojarzono ją z tancerzami. Dlaczego? Pewnie dlatego, że jest ciężki. Prawdopodobnie dlatego, że wymaga większej wytrzymałości. Możemy się tylko domyślać.
Różnice w definicjach można wyjaśnić za pomocą dwóch głównych teorii. Po pierwsze, muzyka chaconne jest serią wariacji na temat krótko powtarzanego tematu basowego (basso ostinato ). Z tego punktu widzenia w pasacaglii temat pojawia się w dowolnym głosie, nie tylko w basie.
Kolejna teoria wywraca wszystko do góry nogami. Demonstruje zastosowanie ostinato w pasacaglii. Zwykle w linii basu, ale czasami w innych miejscach. Chaconne wyróżnia się harmoniczną podstawą. Wyobraź sobie riff jazzowy. Seria akordów leżących u podstaw muzyki. Linia basu może istnieć, ale jest jedynie integralną częścią harmonii, a nie strukturalną kotwicą. Który z nich jest poprawny? Prawdopodobnie oba. Prawdopodobnie żaden. Muzykolodzy wciąż się na ten temat spierają.
Dlaczego to ma teraz znaczenie
Nawet jeśli nie znasz nazwy, być może słyszałeś tę formę. Przetrwał wieki rozwoju muzycznego. Weźmy Pasacaglię i Fugę c-moll I.S. Bacha (BWV 582). Jest sławna nie bez powodu. Struktura ta jest utrzymywana w miejscu przez niemal fizyczne napięcie.
To nie tylko styl barokowy. Aaron Copland napisał pasacaglię fortepianową w latach 1921–1922. Dymitr Szostakowicz użył tej formy w czwartej części swojej VIII Symfonii w 1943 roku. Alban Berg umieścił pasacaglię w Akcie 1, Scenie 4 swojej opery Woyzeck (1922). Forma się dostosowuje. Pochyla się. To trwa.
A co z tańcem? Nie zniknęła. Po prostu zmienia kształt. Oryginalna nazwa przetrwała w pasacalle, tętniącym życiem tańcu ludowym dla par, popularnym w zachodniej części Ameryki Południowej. Szybko



























