Sneeuw komt niet altijd. Dat is het probleem.
De rivier de Gila vervoerde vroeger genoeg water om er toe te doen. Van de besneeuwde toppen van New Mexico tot aan de woestijn van Arizona. Het voedt boerderijen, steden en dieren in het wild. Of dat gebeurt wel, wanneer de Mogollon en Black Ranges daadwerkelijk winterneerslag krijgen. Die afvoer vult het San Carlos Reservoir achter de Coolidge Dam. Een enorme watertank. Arizona is een groot probleem.
Toen gebeurde 2026.
De winter was droog. Brutaal dus. Het sneeuwdek aan de overkant van het stroomgebied van Gila lag op 2% van de normale mediaan. Twee procent. Stroomstroom van april? Een fractie. Slechts 39% van wat het zou moeten zijn. Boeren kregen, zoals altijd, eerst hun wettelijk verplichte vrijlating. Toen verdween de rest.
In juni besloeg het reservoir minder dan 400 hectare. Satellietbeelden liegen niet. Kijk naar Landsat-gegevens van mei 2026 en je ziet een lint van modder. Minder dan 1% vol. Vergelijk dat eens met juni 2023. De zaal was voor 60% vol. Nu groeien tamarisk, wilgenhout en zegge op de blootliggende bodem van het meer, omdat het water is verdwenen.
“De vegetatie omlijnt het kanaal waar vroeger water was.”
Toen stierf de vis.
Niet zomaar een paar. Allemaal. Hypoxie sloeg toe toen de zuurstof in het krimpende, warme slib daalde. Grootmond bas. Zwarte rotzooi. Meerval. Regenboogforel. Weg. De San Carlos Recreation and Wildlife Department sloot het reservoir op 5 juni voor onbepaalde tijd. Ze waarschuwden ook voor ontbindende karkassen. Een gevaar voor de gezondheid voor iedereen die dom genoeg is om te proberen te vissen.
Is het schokkend? Nee.
Dit meer is sinds 1930 twintig keer volledig drooggevallen. Will Rogers zei tijdens de inwijding tegen president Calvin Coolidge: “Als dat mijn meer was, zou ik het maaien.” Er lag toen gras op de bodem. Vissterfte is niet nieuw. Weet je nog 1976? Vijf miljoen vissen stierven. Het duurde vijf jaar voordat het ecosysteem zich herstelde. 2018? Hetzelfde.
Misschien wordt het beter. Misschien niet.
New Mexico kampt nog steeds met ernstige, meerjarige droogte. De bovenloop heeft dorst. Maar moessons zijn wispelturig en krachtig. NOAA gaf de regio deze zomer een kans van 33 tot 51% op bovengemiddelde regen. Voeg daar versterkende El Niño-patronen in de Stille Oceaan aan toe en de kansen kantelen lichtjes naar reliëf. Zware regen kan dit ding snel weer vullen. Als het raakt.
Het bassin wacht. Kijken.
Zal de hemel openbarsten? Of blijft de tamarisk groeien?
