Het Houston-bedrijf Venus Aerospace sloot op 8 juni een Series B-serie ter waarde van $ 91 miljoen af.
Dat is geen zakgeld.
Het is genoeg om hun raketmotor met roterende detonatie – de RDRE – voorbij de ‘coole prototype’-fase te duwen en naar schaalbare productie te gaan. Het plan is groots. Groter dan de meesten aankunnen. Ze willen dit ding overal. Van de landingsbaan naar een baan om de aarde.
Afgelopen mei hebben ze bewezen dat de basis werkt. Hun testvoertuig vloog vanaf Amerikaanse bodem. Het was de eerste RDRE-vlucht vanuit Amerika. Een primeur. Altijd belangrijk. Nu willen ze dezelfde basistechnologie gebruiken om vliegtuigen die Mach 6 raken, rechtstreeks uit de start aan te drijven. Ook satellieten. Misschien ook maanlanders.
Het geld kwam uit het Mercury Fund. Lockheed Martin Ventures deed mee. Een paar anderen gooiden er chips in. Sassie Duggleby, de mede-oprichter en CEO, ziet dit als de brug tussen laboratoriumtheorie en hardware die daadwerkelijk wordt verzonden.
“Onze klanten hebben voortstuwingssystemen nodig die verder gaan… We bevorderen die capaciteit met Amerikaanse techniek…”
Toeleveringsketens zijn belangrijk. Betrouwbaarheid is belangrijk. Ze wil dat de Amerikaanse defensie en hogesnelheidsvluchten op Amerikaanse makers leunen.
Hoe werkt het? Het overtreedt de gebruikelijke regels. Standaardmotoren verbranden brandstof in een gecontroleerde kamer en duwen deze vervolgens uit een mondstuk. Lekker stabiel.
De RDRE maakt gebruik van een ringvormige kamer. Binnenin draait een detonatiegolf. Voortdurend.
Hierdoor ontstaat een hogere druk. Meer stuwkracht. Minder brandstof verbrand. In theorie tenminste. Het is geen magie. Het is natuurkunde. Alleen anders toegepast.
Roterende detonatiemotoren zijn niet bepaald nieuw. Wetenschappers hebben ze jarenlang achtervolgd. Meestal mislukt. Of het resultaat achterlaten in het rijk van science fiction. Venus bracht daar vorig jaar met de demovlucht verandering in.
Zelfs Pam Melroy merkte het op. Voormalig plaatsvervangend beheerder van NASA, voormalig shuttle-astronaut, huidig bestuurslid voor Venus. Vier maanden na de vlucht kwam ze erbij.
Wat scheidt Venus van de dromers? Schaal.
Andrew Duggleby, CTO en partner van Sassie, schuwt de harde dingen niet. Het is niet genoeg dat het vliegt. Het moet maakbaar zijn. Herbruikbaar. Het afremmen is belangrijk.
Hij zegt het botweg.
“Onze voortstuwingsarchitectuur combineert efficiëntie… op een manier die klanten nodig hebben…”
Ze jagen niet alleen op snelheid. Ze jagen de operationele realiteit na. Defensie heeft uitrusting nodig die vandaag de dag werkt. De ruimte heeft uitrusting nodig die de terugkeer overleeft.
De technologie is er. Het geld is er. De vraag is niet of de natuurkunde nog standhoudt. Het gaat erom of ze er genoeg kunnen bouwen zonder bij elke iteratie geld te verbranden.
Alleen de tijd leert of de motor net zo snel draait als hun ambities.
