Donald Blake werd niet zomaar op een dag wakker met bliksem in zijn aderen. Hij was een dokter. Een sterveling. Een mens met een stethoscoop en behoefte aan vakantie. Dat veranderde toen hij in Noorwegen landde.
De reis moest ontspannend zijn. In plaats daarvan was het een invasie. De Stenen Mannen van Saturnus kwamen opdagen. Niet met een vriendelijke zwaai. Met vijandigheid. Blake rende. Met kloppend hart vluchtte hij een nabijgelegen grot in, in een poging aan de buitenaardse dreiging te ontsnappen.
Daar, in het donker, vond hij een stok.
Het was niet zomaar een wandelstok. Het was een sleutel. Toen Blake de stok tegen de grotmuur sloeg, veranderde er iets. De lucht knetterde. De pijn van zijn sterfelijke vorm verdween. In plaats daarvan kwam de macht. Donder. En pantser.
Hij was Donald Blake niet meer. Hij was Thor.
De transformatie was niet toevallig. Het werd veroorzaakt door een specifieke actie. Sla op de stok. Verander de identiteit. Dit moment introduceerde niet alleen een superheld. Het vestigde de kerndualiteit die het karakter tientallen jaren zou bepalen. Twee levens. Eén geheim. Eén hamer.
Waarom Noorwegen? Waarom stenen mannen? De details kunnen aanvoelen als stripboeken uit een ander tijdperk. Het mechanisme is echter eenvoudig. Een man zoekt onderdak. Vindt een voorwerp. Onderneemt actie. Wordt een god.
Dat is de oorsprong. Geen laboratoriumongeval. Geen radioactieve beet. Een moment van angst. Een stuk hout. Een muur.
