Billy Preston ging niet alleen om met de Fab Four. Hij ging zitten. Hij speelde. Hij werd de enige artiest ooit die het officiële songwritingkrediet met de groep deelde.
Het gebeurde op “Get Back”.
Uitgebracht in 1969, vermeldt het nummer de artiest als “the Beatles with Billy Preston”. Dat is alles. Geen enkele andere muzikant heeft ooit die specifieke naamregel gekregen. Het was geen functie. Het was geen gastenplek. Het was een partnerschap, althans op papier.
Preston bracht een stuwende Hammond-orgelklank die de spanning in de studio doorbrak. The Beatles waren aan het breken. De sessies waren rommelig. Maar toen Preston aan de toetsen zat, sloeg het ritme in. De band vond weer zijn groove.
Hij was niet alleen een sessiespeler. Hij maakte deel uit van de energie van de band tijdens het laatste openbare optreden.
Zijn bijdrage ging verder dan die ene hit. Preston legde de keyboards neer op Abbey Road (1969). Hij voegde lagen toe aan Let It Be (1970). Hij was daar voor het concert op het dak: het legendarische, ongeoorloofde optreden in het Apple Records-gebouw in Londen. De wind huilde. De politie kwam dichterbij. Maar de muziek was strak. Preston stond achter het orgel en speelde net zo hard als iedereen in de groep.
Dit was geen bijproject. Dit was een diepe integratie. Preston kende de liedjes. Hij kende de jongens. Hij begreep de druk.
Waarom lieten ze hem binnen? Misschien omdat hij een door gospel geschoolde toetsenist was die de funk van John of de melodieën van Paul kon evenaren. Misschien omdat hij een vreugde bracht die de anderen verloren hadden. Of misschien omdat ze die paar maanden iemand nodig hadden die door het lawaai heen kon spelen.
Het krediet op “Get Back” blijft uniek. Het is een voetnoot in de muziekgeschiedenis, maar wel een luide. Preston liep weg met meer dan alleen een regel op een platenlabel. Hij liep weg met het bewijs dat hij, voor een kort moment, een Beatle was.
De rest van de band ging verder. De groep ontbonden. Preston bleef spelen. Hij bleef opnemen. Maar dat ene krediet? Het blijft.
